Vandaag was weer zon’n dag waarop ik me herinner waarom ik ook al weer niet al te veel drink. Mijn kater gaat episch zijn morgenochtend. Ik weet het nu al.

Aan de andere kant, Supernatural end-of-season marathon met Peter, Marnix en Freek was wel bijzonder Episch, net als het henken dat daarna kwam, vandaar mijn overconsumptie aan alcohol. Het tikt lekker hard aan als je zo hard faalt dat je 9 keer achter elkaar moet drinken omdat je constant alle regels blijft breken. Tjah, zo is het natuurlijk.

Jammer genoeg moet ik nu wachten tot seizoen 8 van Supernatural in september/oktober weer begint. Ik ben wel benieuwd hoe Castiel en Dean weer uit Purgatory in de echte wereld terecht komen, dat zal we moeten, ze zijn tenslotte niet echt dood, ze zijn alleen met Dick meegelift. Gelukkig is er altijd nog True Blood door de zomer heen om mijn hoofd vol te houden. En ik ga volgende week weer naar The Avengers, voor de derde keer. Fokking epische film dat het is. Jazeker wel. Whoop.

Dat vroeg ik aan Stephanie terwijl we in de auto zaten op weg naar Bad Wildungen om naar de Supernatural Fan Convention te gaan. Vervolgens werd me verteld dat er toffe mensen zouden zijn, die op een podium zouden staan, en dat we die vervolgens vragen mochten stellen waar we wel of geen antwoord op zouden krijgen. Ook zouden er signeersessies zijn, en ik kon foto’s laten maken voor gigantische bakken met geld.

En dat klopte ook wel allemaal. Vrijdagavond kwamen we aan in Hemfurth-Edertal. Een plaatsje in de middle of fucking nowhere waar ons hotel voor het weekend stond. Alle hotels in de buurt van Bad Wildungen, waar de convention was, waren gewoonweg volgeboekt, dus zaten we 12KM verderop, op zich ook niet zo’n probleem. Het hotel werd gerund door Nederlanders, dus dat was dan wel weer praktisch, dan hoefde ik mezelf niet te schamen voor mijn middelbare school Duits.

Afijn. Vrijdagavond echt belachelijk vroeg naar bed, uit pure verveling want er was niks te doen. Zaterdagochtend om 7:45 op om op tijd te zijn om ons te laten registeren voor het hele gebeuren. Vervolgens heel lang in de rij gestaan om onze badges te krijgen, we waren net op tijd voor het openingspraatje. Na het openingspraatje kwam Sebastien Roché tegen ons praten. Hij speelt Balthazar in SPN dus dat was wel tof. Hij heeft niet bijzonder veel gezegd, maar wel heel veel zijn kont aan ons laten zien. Ik meen het.

Mijn excuses, maar de volgorde van dingen is me misschien een beetje ontschoten. De fangirl in mij was te druk bezig met schreeuwen om volgordes te onthouden. Ergens op de ochtend/middag die zaterdag zijn Stephanie en ik naar de vendors room gewandeld om dingen te kopen, wellicht. Je moet namelijk photo-ops kopen om met je favoriete mensen op de foto te mogen. Na een hele tijd in de rij te hebben gestaan besloten Stephanie en ik dat we samen een photo op voor Mark & Mark gingen kopen. Want dan deelden we de kosten, en dan was het allemaal niet zo heel duur, gelukkigs. Afijn. ‘s middags na de lunch weer een keer naar de grote zaal gewandeld (nadat ik ook, omdat het kon, een Walking Dead hanger voor mijn ketting kocht) om naar meer praatjes te luisteren. Mark Sheppard, Mark Pellegrino, Jim Beaver, Misha Collins en Matt Cohen, Carrie Fleming en Steven Williams. Niet in die volgorde mind you, maar die waren er wel allemaal. Het was bijzonder vermakelijk ook.

Vervolgens was het het einde van de dag, en gingen we maar bij de Mac eten, want dat was goedkoper. Ik kocht ook en fles ouzo voor 5,30, omdat het kon. Na het eten terug naar het hotel en volgensmij ben ik toen, voor de eerste keer in ongeveer 12 jaar, om 8 uur in slaap gevallen om vervolgens de dag erna om half 8 weer op te staan. Toen was het dus zondag, tijd voor meer Epische dingen. De dag opende met een panel van Mark P. en Mark S. Daarna zouden we op de foto gaan met said epische mensen, dus Stephanie en ik gingen op weg naar de photo room. Daar helemaal niet zo lang in de rij gestaan om vervolgens op de foto te mogen met Mark en Mark. Het was allemaal heel kort, en zo voorbij, maar IK HEB WEL MARK PELLEGRINO AANGERAAKT! En dat was heel belangrijk, ja. Daarna gingen we wachten tot de foto’s klaar waren, en lunchen. En toen begon het Gigantisch Lang in de Rij Staan. Om 2 uur zou de signeersessie weer beginnen, en dus gingen wij om 1 uur maar vast in de rij staan. Uiteindelijk, rond half 4 hadden we 3 van de 4 handtekeningen waar we voor waren gekomen (Mark, Mark & Misha). Ik heb zelfs nog eventjes gepraakt met Mark Pellegrino, wat ik heel knap vond van mezelf, honestly. Daarna zijn we maar buiten gaan zitten om iets te eten en te wachten tot de rij voor Jim Beaver wat minder druk zou zijn. Stephanie heeft wel klompen aan Misha Collins gegeven, die hij vervolgens ook aandeed en waar hij vervolgens ook een rondje op liep. Wat heel cool was.

Uiteindelijk weer terug naar de rij, die eigenlijk alleen maar langer was geworden, en om kwart over 5 waren we nog niet aan de beurt geweest, en werd er omgeroepen dat de closing ceremony zou beginnen, dus heeft Stephanie mijn handtekening laten zetten en ben ik terug naar de grote zaal gelopen om te kijken. Bij nader inzien had ik beter kunnen blijven staan, omdat het allemaal niet zo bijster boeiend was. Daarna was het terug naar de auto en op weg naar huis, langs de Duitse Burger King, die geen twister fries heeft, en uiteindelijk weer naar Nijmegen.

Waarschijnlijk ga ik eind dit jaar gewoon weer. Het was fucking amazing.

Soms denk ik bij mezelf, ‘je kijkt wel heel veel series Els’. En vervolgens denk ik bij mezelf, ‘ja, je hebt gelijk’. En series kijken is dan ook een van mijn favoriete hobbies ooit. Ik weet eigenlijk niet goed wanneer ik begonnen ben met het religieus volgen van tv series, maar ik vermoed dat het al een tijdje geleden is. Ik vermoed ook dat het misschien iets te maken heeft met het feit dat series, in tegenstelling tot films, veel langer doorgaan, en ik er dus ook veel langer plezier van kan hebben. Series kijken is mijn wereld buiten de wereld. Eventjes een kijkje in een wereld die niet bestaat. Wat soms heel tragisch kan zijn, maar soms ook heel leuk. Sommige series zetten je aan het denken, sommige zijn eigenlijk gewoon alleen maar grappig, en sommige zijn een beetje van allebij.

Series die ik op het moment volg: Bones, Criminal Minds, CSI, CSI: Miami, Supernatural, Game of Thrones, Glee, Community, Revenge, Hell on Wheels, Dexter, Breaking Bad, True Blood en Sherlock.

Nu moet ik zeggen dat niet al deze series op het moment dingen uitzenden, sommige zijn op pauze tot na de zomer, of tot volgend jaar. En dus zit ik met smart te wachten op nieuwe afleveringen. Dat is weer zo iets dat films niet doen, behalve als ze sequels maken, maar meestal zijn die teleurstellend. Series, als ze eenmaal op gang zijn, zijn zelden teleurstellend. Bijna elke week is er weer een nieuwe aflevering waar ik weer eventjes gelukkig mee kan zijn. En dan heb je altijd nog het einde van een seizoen, het einde van een half jaar lang elke week religieus meeleven met je favoriete karakters. Die vervolgens een paar maanden weg zijn uit je leven, wat je tijd geeft om weer naar buiten te gaan en daadwerkelijk iets te gaan doen.

Het is niet gek dat ik mijn BA thesis over Supernatural schrijf. Ik hou van series, en series houden van mij.

Of niet. Maar toch zijn er recentelijk best wat dingen gebeurd die het melden waard zijn. Vind ik.

Ik ben gaan karten.
Op zaterdag 21 april was het eindelijk zo ver. Ik ging voor de eerste keer ooit in mijn leven karten. Hoe moeilijk kan dat zijn, zou je dan denken? Ik had het misschien een beetje onderschat. Ohwell. Zuva, Michelle en ik gingen op weg naar de kartbaan in Nijmegen. Daar aangekomen moesten we wachten tot we voor de eerste keer mochten gaan rijden. Spanning en sensatie alom. Terwijl we aan het wachten waren konden we wel een beetje naar de baan kijken, wat misschien nut had gehad als ik enigszins een talent voor karten zou hebben. Dat heb ik dus niet. Onze eerste ronde kwam eraan, we hesen ons in pakjes (want dat moest). Zuva moest een XXL helm op, wat stiekem wel grappig was. En toen, in de eerste bocht, van mijn eerste ronde karten ooit reed ik tegen een muur aan. Recht op een muur in. Gelukkig kan ik nog wel een beetje tegen m’n verlies, dus het was allemaal prima. Maar toch, tegen een muur aanrijden. Ik zou willen dat ik dat op mijn 1012 lijst had gezet. Ik denk niet dat ik het nog een keer gaan doen (het tegen een muur aanrijden, niet het karten zelf). Al in al was het een zeer interessante ervaring. Best wel episch.

Ik heb gesolliciteerd
En dan ook niet zo maar gesolliciteerd. Ik heb gesolliciteerd naar de functie van secretaris van GAG. Dus hopelijk word ik volgend jaar secretaris van een vereniging. Dat zou best wel eens cool kunnen zijn.

Ik loop een jaar uit op mijn studie
Ja. Dit is niet leuk, maar wel noemenswaardig. Ik geef mezelf hier dan ook gewoon de schuld van. Aan het begin van dit schooljaar had ik bedacht dat het een heel goed idee zou zijn als ik een vrije minor ging doen. En om precies te zijn een vrije minor sociologie. Ik zou de vakken Sociologie, Antropologie, Communicatiewetenschappen en Criminologie gaan volgend. En dat heb ik ook braaf gedaan. Maar toen ging het allemaal mis. Op een of andere manier, terwijl ik me toch het schompes heb gestudeerd voor al die pokketentamens heb ik er uiteindelijk geen enkele van gehaald. Dat is dus 20 studiepunten die ik sowieso zou missen aan het einde van het jaar. Niet leuk, maar wel gewoon mijn eigen schuld. Volgend jaar moet ik dus (provided dat ik mijn thesis en al mijn vakken die ik nu nog volg haal) nog 20 studiepunten voor mijn bachelor doen. Harde knip of niet, ik zou hoe dan ook niet aan mijn master mogen beginnen. Jammer maar helaas. Het is natuurlijk ook niet cool dat mijn stufi na augustus ophoudt met bestaan, maar ik vind bijlenen voor mijn studie ook het einde van de wereld niet eigenlijk. Leuk is anders, maar ik ga deze studie gewoon afmaken. Als ik niet een jaar had verkloot in Tilburg was er geen enkel probleem geweest. Dan had ik nu nog gewoon een uitloopjaar gehad op mijn BA. Maar ach, je kan niet alles hebben. En ergens vind ik het zo erg ook niet. Het idee is tenslotte dat ik een universitaire opleiding heb als ik klaar ben, en dus gewoon werk zou moeten kunnen vinden (hahaha. werk vinden als je Amerikanistiek hebt gestudeerd. lol.). Maar ik vind gewoon dat dat wel goed komt, als ik afgestudeerd ben ga ik me daar wel druk om maken. Ergens komt het ook wel weer goed uit dat ik volgend jaar niet aan mijn MA begin, als ik dan toch in het bestuur zit, en maar 4 vakken hoef te volgen, in het eerste halfjaar, dan is het allemaal nog te overzien. In de tweede helft van het jaar kan ik dan gewoon hard gaan werken ergens en dan kan ik gewoon mijn master betalen als de tijd komt. Ik heb hier echt wel over nagedacht. Ik plan vooruit en alles, da’s nieuw, maar het bevalt me wel.