M’n hoofd.
May 23rd, 2007
M’n hoofd doet het niet meer.
Ik zal het maar even uitleggen, denk ik dan maar.
Ik was vandaag op het politieburo voor mijn geruigenverklaring, en ik wéét niets meer van maandag. Ik kan me nog twee dingen herinneren. Het begin dat iemand Ditmar sloeg tegen zijn hoofd. Dat iemand mij daarna sloeg nadat ik hem een knietje had gegeven. En het volgende is Ditmar die bloedend op de grond ligt. Ik kan geen geluid herinneren en geen beeld. Ik heb daar twee logische verklaringen op gevonden.
1. Ik ben knock-out geweest, eventjes, aangezien ik ook een bult heb op de ander kant van m’n hoofd.
2. Ik ben zo hard in shock geweest dat ik niets meer weet.
Allebij redelijk logisch. Vond ik dus zo. Maar het is wel zo vreselijk frustrerend. Ik blijf maar zitten met de gedachte, wat als? Wat had ik kunnen doen? Maar ik wéét het gewoon niet. Het is gewoon een zwarte vlek in m’n hoofd. Verschrikkelijk.
Ditmar.
Ik ben vandaag naar hem toe geweest, in het ziekenhuis. Toen ik daar was, was hij net bij, en hij snapte alles nog niet helemaal. Het zag er echt vreselijk uit. Een hechting bij zijn oog, en wat hij vertelde (en zijn moeder), dat ze een ijzeren plaat in zijn hoofd hadden gezet, en schroeven in zijn kaak om het recht te houden. Hij kan zichzelf nu met recht een metaalhoofd noemen, zegt Alex.
Wat ik verder ook hoorde, is dat op de Eerste Hulp, maandag, er een of ander huppelkutje was met pijn aan d’r enkel, die eerder werd geholpen dan Ditmar. Hij lag daar godverdomme bloedend op de EHBO. Zijn moeder is toen flink pissig geworden. Toen de rontgenfoto’s waren gemaakt zeiden de mensen daar dat het alleen een scheurtje was in zijn jukbeen, en dat was ze verder zagen een paar vochtophopingen waren. De dag daarna waren het blijkbaar toch vier breuken. Hoezo belachelijke service in het ziekenhuis? Ik kan me daar echt, maar dan ook echt, pissig om maken.
De rest van de week (donderdag en vrijdag dus) zit ik thuis en ga ik niet naar school. Morgen wel werken, want dat vind ik nodig. Afleiding ofzo. Ik zit er echt mee, en kan me helemaal nergens op concentreren. Leuk, met de proefwerkweek over 3 weken. Ik zit gewoon te wachten op het moment dat ik finaal instort. Geen idee wanneer, maar echt lang kan het niet meer duren.
Nogsteeds kan ik er met mijn hoofd niet bij wat er gebeurd is. Ik kán het gewoon niet geloven, wil het niet. Maar helaas, het is toch zo.
Verder denk ik dat die drie jongens niet verwacht hadden dat ze gevonden zouden worden. En ik hóóp echt dat ze nog even vrij blijven lopen, en dat ze zich dan veilig voelen, en dan toch worden opgepakt. Verder hoop ik ook dat één van de, of allemaal, 18 zijn. Dan zijn ze wettelijk volwassen, én, dan kunnen ze jaren en jaren met celstraf krijgen. Ze verdienen het. Ze worden namelijk aangeklaagd voor poging tot doodslag. Wat het in feite ook is. Als ze iets hoger hadden geschopt hadden we geen Ditmar meer gehad. Dat is ook eng om over na te denken.
Mijn oma: Ze moeten bij die gasten allemaal kleine sneetjes maken en er dan zoutzuur ingooien, heel langzaam.
