Dus. Aangezien ik de opdracht kreeg om over mijn meest dramatische gebeurtenissen te schrijven van deze week, zal ik dat dan maar eens gaan doen.

Maandag: ik moest een opdracht maken met 2 andere mensen (Sissy en Bertho) Wie noemt zijn kind nou weer Bertho? Dat even terzijde. Maar goed, we hadden dus besloten om in het computercomplex af te spreken om aan die opdracht te werken. Sissy en ik waren er wel. MAAR. Bertho niet. Toen kreeg ik ineens een mailtje van hem dat hij ook ergens in het gebouw zat, maar dat hij ons niet kon vinden. Dus mailde ik terug waar wij zaten, maar daar gaf hij geen antwoord op! Toen zijn Sissy en ik allebei een keer een rondje gelopen, maar uiteraard zagen we hem niet. En we hadden zijn nummer ook al niet! Drama, drama, drama. Uiteindelijk kwam het er op neer dat we de hele opdracht met zijn tweeen hebben zitten maken. Het was veel. Kortom, een dramatische maandag.

Dinsdag: deze dag ging ik squashen met Anouk in het sportcentrum. Anderhalf uur lang. Ik weet dat ik hier al over geschreven heb, maar ik heb nog niet verteld over het drama met het squashballetje. Anouk had een heel schattig squashballetje gekocht met een geel stipje er op. Hij was enorm vet en ik voelde al meteen een band met het ding. MAAR. Ik sloeg heel hard tegen het balletje en toen lag hij bovenop de lamp! En toen konden we er niet meer bij. Dus wij lopen naar de balie toe om te vertellen dat we (oke… ik) het balletje op de lamp had geslagen, maar de man bij de balie vertelde ons dat hij hem er alleen maar met een hele lange stok af kon halen en dat hij dat maar een keer in de zoveel tijd deed. Dat was niet aardig, want nu waren we ons vet gave balletje kwijt. Hij had wel een oplossing voor ons: een nieuw balletje kopen. Bij hem. Dat kostte €3,90. Terwijl de andere maar €2 kostte. Stelletje afzetters. Maar het drama van dinsdag was nog niet voorbij, want toen ik naar de bieb ging op de universiteit om een boek op te halen wat ik gereserveerd had op zondag, was het er niet! Want blijkbaar vinden ze het nuttig om een gereserveerd boek maar 1 dag voor je klaar te leggen. Ik moest het maar gewoon opnieuw reserveren. Dat heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet gedaan. Ik ben te lui. En het laatste drama van dinsdag was dat ze me niet belden van mijn werk, terwijl ze zeiden dat ze dat wel zouden doen! Al met al, een dramatische dinsdag.

Woensdag: vandaag moest ik 3 uur eerder op de uni zijn omdat ik een opdracht moest maken en we het wel praktisch vonden om die opdracht met zijn drieen te maken. Niet alleen moest ik hierdoor 3 uur eerder opstaan, maar ik moest ook nog eens mijn laptop meeslepen! En stiekem was die nog best zwaar in mijn tas. MAAR. Toen we daar aankwamen en op internet wilden, faalde dat. Dus gingen we maar naar de man van de ICT en die vertelde ons dat we eerst een of ander iets moesten doen met het draadloos netwerk. Dus deden we dat en toen leefde het draadloos internet wel. Maar goed, dat was allemaal heel dramatisch want het was ver lopen naar de ICT-man. En ’s avonds belden me ze wel op van mijn werk om me te vertellen dat ze me een contract van 8 uur per week aan konden bieden en dat ik op vrijdag terug moest bellen (voorbereiding op de dramatische vrijdag) Misschien niet zo erg als dinsdag, maar het was toch een vrij dramatische woensdag.

Donderdag: vandaag had ik rijles en dat was toch wel een van de überdrama’s van de week. Normaal gesproken gaat het allemaal best goed als ik moet rijden. MAAR. Vandaag ging het echt enorm kut. Ik weet niet waarom, maar het faalde gewoon. Achteraf zei mijn rij-instructeur dan ook tegen me ‘Ja, de duiven gingen dan wel weer goed’ en daar bedoelt hij alleen het feit mee dat ik ze niet aanreed, want dat vond hij niet zo’n goed plan. Mijn rijles die bagger ging bepaalde toch wel de stemming van de dag en daarom was het een dramatische donderdag.

Vrijdag: eigenlijk begon deze dag wel als een niet-dramatische dag en toen ik thuis kwam uit Nijmegen bedacht ik me dat ik mijn werk maar eens op moest gaan bellen, omdat ze dat woensdag tegen me zeiden. Dus doe ik dat en krijg ik de telefoniste aan de lijn. Toen vroeg ik aan d’r of ze me door wilde verbinden met Johan. MAAR. Blijkbaar zat Johan in een of andere belangrijke vergadering die nog de hele middag zou duren en blijkbaar had hij zijn telefoon op onbereikbaar gezet. Dat vond ik niet vet van Johan. En ik vond het al helemaal niet vet toen de telefoniste me vertelde dat hij volgende week ook nog eens van maandag tot woensdag in Duitsland zit, want dat betekent dat hij me vanaf donderdag pas weer kan gaan bellen. Kortom, een hoop gedoe en een dramatische vrijdag.

Zaterdag: dit was toch wel echt de meest verschrikkelijke dag van de week. Ik fietste terug naar huis vanaf Julia’s feest en toen werden mijn handen koud! MAAR. Ik had geen handschoenen bij! Dat maakte mijn zaterdag een erg dramatische zaterdag.

Heb ik nu de prijs gewonnen met mijn dramaweek? Want ik vind het toch wel knap van mezelf dat ik niet emo in een hoekje heb gezeten, terwijl ik heel veel dramatische dingen heb meegemaakt.