Een gedicht
Zie hier, mijn poging een emo-gedicht te schrijven. Zelf ben ik op het moment niet emo, maar toch vind ik dat ik dat kan. VIND JIJ DAT? Ja.
Zwarte zielen ontsnappen mijn eeuwige verdriet
Als ongerijpte appels in een duister vat
Zondig zijn zij die veroordelen
Heilig zij die zullen vallen
Ik ben als een vervallen kortingsbon
Niemand die mij wil gebruiken
Helpen doe ik niet meer
Want zwart gal vloeit voert uit mijn mond
Vleselijk.
Ow en als je vind dat dit geen gedicht is. Dan zeg ik: ‘Het is ANDERS! Ik doe niet aan CONFORMISME! Laat me met rust!’ *huilt in hoekje*
Maar goed, dit soort dingen werken dus alleen maar als het laat is en je moet bent. Sluit op zo’n moment ook eens je ogen en laat je fantasie werken. De dingen die je ziet zijn geweldig, zo artistiek, een geweldig gebruik van kleuren, en steeds nieuwe werken. Kunstenaars zijn de enige die deze beelden ook echt tot uitbeelding kan brengen, maar velen kunnen ze zien als ze weten waar ze kijken.
Dat was de wijze les van Goeroe Peter voor vandaag.
November 15th, 2008 at 5:06 pm
OMG! Ik kijk nu schaatsen en er komt net een geweldige quote voorbij: “In de eerste rit vinden we Kris Schildermans, de Belg. En deze man is wél een échte Belg”.
Ik weet dat dit niet zo veel met je gedicht te maken heeft, maar toch.
Waar is de zwarte hoop eigenlijk gebleven in je gedicht? Je bent een slechte emo! (Ga je nu weer huilen?)
En tot slot: Nee.
November 16th, 2008 at 12:28 am
Echt niet?
Geweldig trouwens, een echte Belg. Niet zo’n hollander.
En er zit zwart in mijn gedicht! *riep hij snikkend uit een hoekje*