Je bent iemand tegengekomen. Je vind hem leuk. Leuker dan de meeste andere die je tegenkomt in ieder geval. Hij zegt dat hij tijd nodig heeft om na te denken over of hij wel of niets ‘iets’ wil, maar in de tussentijd hebben jullie wel gewoon seks. Als je nu gewoon even je hoofd in de realiteit propt dan weet je dat dit eigenlijk geen kans van slagen heeft. Je weet het diep in wat er doorgaat voor je hart wel. Je weet dat als iemand ondertussen al bijna 2 weken moet nadenken of hij wel of niet iets met je wil beginnen dat het eigenlijk al gedoemd is om te falen voor je er uberhaupt aan begint. Zo werkt de wereld, dat weet je best. Maar waarom, waarom dan toch, blijf je die hoop houden, blijf je bij jezelf denken dat hij anders is dan de rest. Is twee keer afgewezen worden op een brute manier niet genoeg voor een jaar? Moet het nu echt nog een keer, want je weet dat dit eraan zit te komen, je weet het best. En als je eens goed nadenkt bij jezelf, hoe leuk vind je hem eigenlijk dan? Leuk genoeg om je geheimen mee te delen, dat blijkt, leuk genoeg om seks mee te hebben, dat blijkt. Maar is dat alles wat er is of is er meer. Is het niet gewoon dat je eigenlijk zo vreselijk veel behoefte hebt aan vastigheid dat je jezelf vastklampt in wat je dan ook maar tegenkomt. Is het niet zo dat je alle respect voor je eigen lichaam hebt verloren en op een of andere manier affectie probeert te krijgen door je lichaam op te geven, om het maar cru te zeggen, aan iedereen die het wil hebben en ook maar een beetje zijn best doet? Want daar lijkt het wel op. Je weet het allemaal stiekem wel, je weet best dat het zo werkt. Maar toch blijf je hoop houden, misschien dat dat niet echt een slecht iets is, het bewijst maar weer dat je misschien toch nog wel een beetje hoop in de mensheid over hebt. Maar als je verder nadenkt weet je dat je die hoop eigenlijk alleen maar hebt om jezelf zinnig te houden. Je weet toch best dat die hoop eigenlijk nergens op slaat. Je weet dat mensen, mannen in het specifiek je tegenwoordig alleen maar leuk vinden voor eventjes omdat je jezelf zo makkelijk aan ze geeft. Daarna zij ze op je uitgekeken. Zo werkt de wereld. Je weet dat dit eigenlijk helemaal de bedoeling niet is, je weet het allemaal prima. Maar toch blijf je hopen, hopen dat je op een gegeven moment iemand tegenkomt die anders is, die jou ziet voor wie je eigenlijk bent en verder wil kijken dan het meisje dat haar respect en hoop heeft verloren. Het meisje dat vastklampt aan het beetje hoop dat er nog over is.
En ook al weet je dat het niet gaat werken, de gedachte van de toekomstige afwijzing doet je nu al pijn. Toch kan je jezelf er niet zo maar overheen zetten. Je blijft het proberen, je blijft willen dat het goedkomt. Haal je hoofd uit de wolken en wordt wakker. Dit is de realiteit.